باز هم ليلاي من مجنون شده

با حسين از خويشتن بيرون شده

گشته رسوا بر سر بازار و کوي

مست و حيران و پريشان کرده موي

يا حسين الله هر دم بر لبش

چوب تکفيرخلايق بر تنش

مي کند آرام نجوا در برش

در بر محبوب زيبا منظرش

عاشقم عاشق به رويت يا حسين

سوختم در آرزويت يا حسين

بنده چشم توام بنگر مرا

بنگر اين دست نياز آلوده را

هفت گردون زير پايت خاک شد

خونبهاي پيکرت الله شد

من فداي چشم مستت يا حسين

می پرستم چشم مستت يا حسين

هستيم را پيش چشمت سوختم

از تو صد درس ولا آموختم

 تو تمام دين من ايمان من

تو حسيني ، شاه من ، سلطان من.


تقديم به ساحت مقدس مولايم

 شــب و سکـــوت و جهــانـی که بــاز مـی چــرخــد

 مـــن و هــــراس ِجــــنونی کـه فـــاش مــی گـــردد 

 در عـــمق ِذهــن مــن اکنــون حــریق ِرنگـینی ست 

 به جرم ِاعتراض به هـستی که جرم ِ سنگینی ســت 

 دوبـــاره کـــهکشــانی از آتــش درون ِدل بر پـاست

 کــه نـــام ِهـر شــراره ی آن بــه نــام ِایـن لیـلاست

 حــدیث ِاســـارت ایـن مــن حــدیث ِغمگــینی ســت

 صــعـود ِایـن مــن فــــاخر ســـقوط ِننگـــــینی ست 

 قســــم به جــــان تــو امشـــب قـــیام خـواهـم کــرد

 تــــمام ِنــاتـــمام ِخــــودم را تــــمام خــواهــم کــرد 

 درون ِکــــهشــان ِدلــــم نــــماز خواهــم ســـوخــت

 مـیـــان ِســجـده ی آن ســـرفراز خواهـم ســـوخــت 

 شـب اسـت و کــهکشــانی از آتش به خـاک افتــاده  

 و مــانـده یــک مــن ِ بـی ســـر بـه روی ســـجــاده